De stilte onder het geluid

Over mindful zijn in drukke dagen

Er zijn van die dagen dat alles door elkaar lijkt te lopen. De agenda loopt over, de winkels zijn vol, en je hoofd echoot van lijstjes, verwachtingen en geluiden die blijven hangen. December is voor veel mensen een maand van lichtjes – maar ook van overprikkeling. Iedereen wil afronden, regelen, klaar zijn. En ergens daartussenin wil je ook nog aanwezig zijn. Lief zijn. Luisteren. Genieten. Mindfulness nodigt uit tot iets anders. Geen extra taak, maar een pauze in wat al gaande is. Een moment waarop je opmerkt dat je op de automatische piloot stond. Dat je adem hoog zat. Dat je iets nodig hebt wat geen ander je kan geven: rust van binnen. Niet omdat de wereld dan verandert, maar omdat jij verandert in hoe je ermee omgaat.

Als je je aandacht terughaalt, gebeurt er iets. De dag is nog steeds druk. De mensen zijn er nog steeds. Maar jij bent anders. Je bent thuisgekomen bij jezelf, al is het maar voor een paar ademhalingen. En dat maakt verschil – voor alles wat daarna komt.

De kracht van vertragen

Vertragen vraagt moed, juist in een tijd waarin snelheid en gezelligheid als norm gelden. Je wilt erbij zijn, niemand teleurstellen, het goed doen. Maar wat als goed doen ook betekent: trouw zijn aan jezelf?
Misschien voel je dat je lichaam signalen geeft. Dat je moe bent. Dat je behoefte hebt aan een uur zonder schermen, aan een wandeling, aan stilte. Je hoeft het niemand uit te leggen. Je mag het voelen, erkennen, en ernaar handelen. Dat ís al mindful zijn.
Soms is één minuut genoeg. Eén bewuste ademhaling. Eén keer je hand op je hart. In dat moment valt er iets stil, en ontstaat er ruimte. Niet omdat je erom vroeg, maar omdat je het toestond.

Wat je niet hoeft te doen

Je hoeft niet alles af te maken. Je hoeft niet op elk verzoek in te gaan. Je hoeft niet overal aanwezig te zijn. Soms is afwezigheid een vorm van zelfzorg. Soms is stilte een antwoord. Mindfulness nodigt je uit om niet alleen te kijken naar wat je ‘moet’, maar ook naar wat je mag loslaten. Verwachtingen. Perfectie. Schuldgevoel. In plaats van je af te vragen wat er nog moet gebeuren, kun je ook vragen: wat is nú nodig? Wat vraagt mijn lichaam? Wat fluistert mijn hart? En durf ik daarnaar te luisteren?

De eenvoud van aandacht

In ‘De jongen, de mol, de vos en het paard’ vraagt de jongen: “Wat is het moedigste dat je ooit hebt gezegd?” En het paard antwoordt: “Help.”

Misschien is dat wel het begin van stilte: toegeven dat je even niet weet hoe. Dat je het teveel vindt. Dat je wil stoppen, even rusten. Niet als zwakte, maar als eerlijkheid. De stilte onder het geluid is geen grote ervaring. Het is een zachte terugkeer. Naar je adem. Naar je voeten op de grond. Naar het besef dat je leeft, hier, nu – ook al is het druk om je heen.

Daar begint ruimte. En misschien ook iets van vrede. Niet omdat alles rustig is, maar omdat jij dat even bent.

Bezoek voor meer informatie ook onze kennisbank.