Goede voornemens in je lijf
Leven met intentie, niet met schema’s
Er zijn jaren waarin je met een lijstje begint. Dingen die je wilt veranderen, loslaten, bereiken. Maar soms zegt je lichaam iets anders. Het wil niet méér – het wil rust. Geen voornemens die in je hoofd beginnen en op papier belanden, maar een intentie die ergens van binnen opwelt. Een richting die niet dwingt, maar uitnodigt. Mindfulness leert je luisteren naar dat fluisteren vanbinnen. Naar het verlangen dat zich niet laat vangen in woorden. Niet: “ik moet elke dag mediteren,” maar: “ik wil meer aanwezig zijn.” Niet: “ik mag geen suiker meer,” maar: “ik wil goed voor mezelf zorgen.” Wanneer je echt luistert, merk je: intentie heeft een andere toon. Ze duwt niet – ze draagt.
Je lichaam weet het al
Je lijf weet vaak eerder wat je nodig hebt dan je hoofd. Het verkrampt bij de gedachte aan nog een verplichting. Het ontspant als je ruimte maakt. In plaats van nieuwe doelen op te leggen, kun je beginnen met voelen. Wat roept er vanbinnen? Waar gaat je adem naartoe? Wat voelt licht? Wat voelt als thuiskomen? Evelyn Underhill schreef: “Spiritualiteit is niet iets dat je toevoegt aan je leven, maar iets wat je toelaat om er volledig in te verschijnen.” Intentie is dat verschijnen. In je adem. In je pas. In de manier waarop je eet, beweegt, rust. Niet als plicht, maar als aanwezigheid.
Van binnen naar buiten
Intentie is niet iets dat je bedenkt. Het is iets dat je belichaamt. Je voelt een richting, en je gaat ernaartoe. Niet met perfectie, maar met aandacht. Soms is dat: ‘vaker nee zeggen.’ Soms: ‘langzamer lopen.’ Niet omdat het moet, maar omdat je voelt dat het klopt. Wanneer je je voornemen vanuit je lijf laat komen, ontstaat er zachtheid. De dwingende stem maakt plaats voor ruimte. Voor nuances. Voor mildheid. Zo kan het zijn dat je je doel niet haalt – maar toch trouw bent gebleven aan jezelf. Dat is geen falen. Dat is leven met intentie.
De kracht van kleine bewegingen
Een intentie hoeft geen groot gebaar te zijn. Ze leeft in kleine keuzes. Een ademhaling voor je antwoordt. Een wandeling zonder telefoon. Een moment waarop je iets niet invult, maar openlaat. Je hoeft niet alles te plannen. Alleen beschikbaar te zijn voor wat klopt.
In *De jongen, de mol, de vos en het paard* zegt de jongen: “Wat is het dapperste dat je ooit hebt gezegd?” De mol antwoordt: “Help.” Soms is dat je intentie: eerlijk zijn over je behoefte. Niet sterker worden, maar waarachtiger. Niet jezelf overwinnen, maar jezelf ontmoeten.
Waar het echt over gaat
In een wereld vol plannen, deadlines en schema’s vraagt intentie iets anders: vertraging. Het gaat niet om resultaat, maar om resonantie. Om trouw aan je waarden. Aan wat je lichaam, je hart, je ziel je influistert. Khalil Gibran schreef: “Werk is liefde die zichtbaar is geworden.” En zo is intentie ook: liefde in beweging. Niet alleen naar de ander, maar ook naar jezelf. Niet als strategie, maar als uitnodiging.
Als je dit jaar één ding voorneemt, laat het dan zijn: om te luisteren. Naar je lijf. Naar je hart. Naar de zachte stem die al weet wat nodig is. Niet als plicht, maar als weg. Adem voor adem.
Bezoek voor meer informatie ook onze kennisbank.